بررسی مقدار آلاینده ها در ماهیان به دلیل مصرف آن توسط انسان از اهمیت خاصی برخوردار است. پژوهش حاضر، به منظور تعیین غلظت جیوه در آب، رسوبات و ماهیان تالاب هامون و مقایسه میزان آن با حد مجاز مقدار مرجع انجام گرفت. برای تعیین غلظت جیوه کل از روش آنالیز پیشرفته جیوه (AMA, 254 LECO)، روش استاندارد شماره D-6722 استفاده شد. میانگین غلظت جیوه در عضله آمور، کپور معمولی، فیتوفاگ، سرگنده، شیزوسیپریس و هامون ماهی به ترتیب 0.14، 0.28، 0.15، 0.15، 0.34 و 0.36 و در کلیه به ترتیب 0.21، 0.32، 0.22، 0.23، 0.36 و 41 میلی گرم در کیلوگرم بود. غلظت جیوه رسوبات در ایستگاه های یک، دو و سه به ترتیب 0.39، 0.44 و 48 میلی گرم در کیلوگرم و غلظت جیوه آب در ایستگاه های مذکور به ترتیب 0.06، 0.07 و 0.08 میلی گرم در لیتر برآورد شد. نتایج نشان داد که به طور کلی بین غلظت جیوه عضله و کلیه در گونه های مختلف، تفاوت معنی داری وجود دارد (P<0.001). بر اساس نتایج این پژوهش، غلظت های جیوه ماهیان، از محدوده پیشنهادی توسط سازمان بهداشت جهانی و سازمان خوار و بار جهانی، اداره غذا و دارو و آژانس حفاظت محیط زیست آمریکا و اتحادیه اروپا کمتر است.

پژوهش پیش رو با هدف گردآوری و وزن دهی معیارهای اثرگذار بر مطلوبیت ماهیان و ارائه یک رتبه بندی منسجم و قابل استناد برای ماهیان تجاری دریایی استان خوزستان انجام شده است. برای شناسایی معیارها از مصاحبه های نیمه ساختارمند به روش دلفی با 15 نفر از صاحب نظران استفاده شد. سپس اولویت بندی معیارها و غربال سازی زیرمعیارها با استفاده از روش تحلیل سلسله مراتبی (AHP) انجام شد. به منظور رتبه بندی مطلوبیت ماهیان برای مصرف کنندگان، از یک پرسشنامه محقق ساخته استفاده شد و روایی و پایایی پرسشنامه به روش های معمول تأیید گردید. نرم افزار های آماری Expert Choice و SPSS برای تحلیل داده های استخراجی از 181 پرسشنامه تکمیل شده، مورد استفاده قرار گرفتند. معیارهایی نظیر طعم و خوش خوراکی (وزن نسبی = 209/0)، کیفیت پخت (165/0)، تراکم و سختی خار (165/0)، نسبت دورریز (153/0) و قیمت (114/0)، مهم ترین عوامل مطلوب بودن ماهیان دریایی خوزستان از دیدگاه خبرگان هستند. گونه های راشگو (Eleutheronema tetradactylum) (وزن مطلق = 379/0)، شوریده (Otolithes ruber) (368/0)، صبیتی (Sparidentex hasta) (364/0)، هامور معمولی (Epinephelus coioides) (362/0)، حلوا سفید (Pampus argenteus) (360/0)، میش ماهی (Argyrosomus hololepidotus) (353/0)، خنوی خاکستری (Diagramma pictum) (353/0)، شهری معمولی (Lethrinus nebulosus) (351/0)، سرخوی معمولی (Lutjanus johnii) (351/0) و شیر (Scomberomorus commerson) (350/0) به ترتیب به عنوان برترین گزینه ها از نظر معیارهای طبخ، آماده سازی و پیش از آماده سازی، شناخته شدند که از نظر مصرف کنندگان مطلوبیت بیشتری دارند. یافته های این پژوهش می تواند برای نهادهای برنامه ریز در توزیع و فروش آبزیان نظیر سازمان شیلات ایران راهگشا بوده و امید است نتایج برای تولید، شکوفایی اقتصادی و نقشه راه صیادی در زمینه تنظیم بازارهای داخلی مؤثر باشد.

اهداف: با توجه به اهمیت نقش باکتری های عامل مسمومیت غذایی به لحاظ تهدید بهداشت عمومی و ایجاد خسارات اقتصادی، این پژوهش با هدف بررسی وجود باکتری های عامل مسمومیت غذایی در چند گونه از ماهیان باارزش تجاری جمع آوری شده از فروشگاه های استان مازندران صورت گرفت. مواد و روش ها: بدین منظور 200 نمونه ماهی بسته بندی شده منجمد متعلق به گونه های قزل آلا، کیلکا، فیتوفاگ و شیرماهی (50 نمونه از هر گونه ماهی) از فروشگاه ها خریداری و در مجاورت یخ به آزمایشگاه منتقل شد. نمونه ها از نظر شمارش کلی باکتری های هوازی، شمارش اشرشیا کلی، شمارش استافیلوکوکوس اورئوس، جست وجوی سالمونلا و شمارش ویبریو پاراهمولیتیکوس طبق روش های استاندارد ملی ایران مورد آزمایش قرار گرفتند. یافته ها: در هیچ یک از نمونه های مورد بررسی، سالمونلا و ویبریو پاراهمولیتیکوس مشاهده نشد. مقایسه نتایج به دست آمده با حدود مجاز استاندارد ملی ایران نشان داد تعداد کلی باکتری های هوازی و استافیلوکوکوس اورئوس در تمامی نمونه ها در محدوده مجاز استاندارد ملی ایران بود. تعداد اشرشیا کلی در 14٪ نمونه های قزل آلا، 20٪ کیلکا، 20٪ فیتوفاگ و 10٪ نمونه های شیرماهی بیشتر از حد مجاز استاندارد بود که این مساله با توجه به اهمیت بیماریزایی سویه های گوناگون اشرشیا کلی در انسان، بر لزوم کنترل آلودگی های میکروبی ماهیان بسته بندی شده تاکید می نماید. نتیجه گیری: نتایج بررسی های میکروبی ماهی های خام منجمد جمع آوری شده از فروشگاه های شهرهای مختلف استان مازندران می تواند رضایت بخش تعریف شود، زیرا اکثریت نمونه ها با استانداردهای مرجع مطابقت دارند.

این مطالعه به‎منظور بررسی شکل و خصوصیات ریخت‎شناسی اتولیت‎های تعدادی از ماهیان اقتصادی تالاب انزلی و امکان استفاده از این خصوصیات برای شناسایی گونه‎ها به‎اجرا درآمد. در این مطالعه، اتولیت ساجیتای 5 گونه از ماهیان اقتصادی آب‎های این تالاب استخراج و خصوصیات ریخت‎شناسی آنها مورد بررسی قرار گرفت. این گونه‎ها متعلق به خانواده‎های اردک ‎ماهیان، گونه اردک‎ ماهی (Esox lucius)، خانوادة کپورماهیان سرمخروطی، شامل ماهی سیم (Abramis brama) و خانوادة کپورماهیان شرق آسیا شامل کپور نقره‎ای (Hypophthalmichthys mollitrix)، خانوادة سوف‎‎ماهیان، ماهی سوف (Sander lucioperca)، خانوادة کفال‎ماهیان، ماهی کفال پوزه باریک (Chelon saliens) بودند. در این مطالعه، در مرحلة اول، گونه‎ها انتخاب و ویژگی‎های زیست‎سنجی آن ها ثبت و اتولیت‎های آن‎ها استخراج گردید. سپس شکل اتولیت‎ها مورد مطالعه قرار گرفت و خصوصیات زیست‎سنجی اتولیت‎های چپ و راست هر نمونه با اندازه‎گیری طول، عرض و ضخامت آن ها ثبت گردید. همچنین، شاخص‎های اندازه، کشیدگی و ضخامت اتولیت محاسبه شد و وجود ارتباط بین شاخص‎ها مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که شکل اتولیت در گونه‎های مختلف و حتی گونه‎های متعلق به یک خانواده متفاوت بود. بزرگترین اتولیت در بزرگترین نمونه از نظر وزن، طول کل و طول سر مشاهده نشد. ارتباط مثبت و معنی‎داری بین طول کل و طول اتولیت در ماهی کفال و سوف وجود داشت. همچنین، ارتباط مثبت و معنی‎داری بین وزن و ضخامت اتولیت در ماهی کفال مشاهده گردید. ریخت‎شناسی اتولیت می‎تواند نقش مهمی در آرایه‎شناسی ماهی‎ها ایفا نماید.

ماهی یکی از مهم ترین منابع پروتئینی برای تغدیه و سلامت انسان است. از این رو پایش تجمع فلزات سنگین در ماهیان تجاری همواره مهم می باشد. در مطالعه حاضر میزان تجمع فلزات سنگین (مس و سرب) در بافت عضله و خطرات احتمالی آن ها برای مصرف کنندگان در سه گونه ماهی پرمصرف در جنوب کشور(بندرعباس) یعنی سرخو (Lutjanus ehrenbergi)، سنگسر (Pomdasys Kaakan) و کفشک تیز دندان (Psettodes erumei) در سال 1398مورد بررسی قرار گرفت. میانگین میزان تجمع (میکروگرم بر گرم وزن خشک) فلز مس در ماهی سرخو، سنگسر و کفشک به ترتیب برابر با 025/0±078/0، 017/0±136/0 و 013/0±127/0 بود، در حالی که میزان تجمع سرب در آن ها به ترتیب برابر با 018/0±079/0، 023/0±090/0 و 031/0±107/0 بدست آمد. بالاترین میزان جذب روزانه (میکروگرم در کیلوگرم وزن بدن در روز) مس برابر با 023/0 و ناشی از مصرف ماهی سنگسر بود، در حالی که بالاترین میزان جذب روزانه سرب ناشی از مصرف ماهی کفشک و برابر با 018/0 به دست آمد. میزان جذب روزانه و هفتگی در هر دو فلز و در هر سه گونه ماهی کمتر از مقادیر دوز مرجع EPA و مصرف قابل تحمل (TI) ارائه شده توسط کمیسیون مشترک FAO/WHO، بود. برآورد میزان خطر (THQ) محاسبه شده برای هر دو فلز به میزان قابل توجهی پایین تر از 1 بود. نتایج نشان داد که جوامع شهری استان هرمزگان با میزان مصرف های محاسبه شده در معرض هیچ گونه خطری ناشی از تجمع فلزات سنگین مورد بررسی در این مطالعه نمی باشند.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

این مطالعه به منظور تعیین غلظت عناصر مس، روی و آهن در عضله خوراکی سه گونه از ماهیان خزر شامل کفال (Mugil auratus)، سفید (Rutilus frisii kutum) و کپور معمولی (Cyprinus carpio) در چهار مرکز صید مختلف (چالوس، انزلی، رودسر و فریدون کنار) انجام گرفت. غلظت فلزات توسط روش اسپکتروفتومتری جذب اتمی اندازه گیری شد و بر اساس میلی گرم بر کیلوگرم وزن خشک بیان گردید. مقادیر میانگین مس در عضلات ماهیان کفال، سفید و کپور معمولی به ترتیب عبارت بودند از: 3.14±1.17، 3.69±2.24 و 3.39±1.24 میلی گرم بر کیلوگرم. میانگین مقادیر روی در عضلات همین ماهی ها به ترتیب عبارت بودند از: 43.46±14.1، 37.99±15.6 و 73.81±21.14 میلی گرم بر کیلوگرم. برای عنصر آهن این مقادیر عبارت بودند از: 81.11±17.99، 73.59±16.59 و 94.7820.13 میلی گرم بر کیلوگرم. غلظت های روی و آهن بطور معنی داری تحت تاثیر محل های نمونه برداری و گونه های ماهی قرار گرفتند (P<0.05) بطوری که غلظت آنها در ماهی کپور از بقیه ماهیها بیشتر بود. بیشترین مقادیر روی در این ماهی، در منطقه انزلی و بیشترین مقادیر آهن در منطقه چالوس مشاهده گردید(P<0.05). مقادیر غلظت عناصر مورد بررسی در عضلات ماهیان مورد مطالعه، در حد مجاز و قابل قبول برای مصارف انسانی قرار داشت.

هدف از این مطالعه، بررسی تاثیر محصول تجاری پروبیوتیکی مولتی بهسیل شامل مخلوطی از چندین گونه از لاکتوباسیلوس و باسیلوس های پروبیوتیکی، مخمر و میکروارگانیزم های پروبیوتیکی دیگر بر عملکرد رشد و تغذیه ماهیان جوان قزل آلای رنگین کمان (Oncorhynchus mykiss) از طریق مکمل سازی جیره های غذایی بود. برای این منظور تعداد 600 قطعه بچه ماهی قزل آلا با میانگین وزنی 0.65±19.08 گرم به طور تصادفی به 12 قفس توری (با اندازه 1´0.6´0.6 متر با تراکم 50 قطعه ماهی در هر قفس و با جاگذاری شده در استخرهای بتونی آبگذر) معرفی شدند. این آزمایش در قالب یک طرح آزمایشی کاملا تصادفی و با یک گروه شاهد و سه تیمار آزمایشی M1،M2 و M3  انجام شد. در تیمارهای آزمایشی ماهیان به ترتیب با جیره های مکمل شده با پروبیوتیک تجاری مولتی بهسیل در سطوح 200، 300 و 400 میلی گرم در کیلوگرم به مدت 45 روز تغذیه شدند. در پایان آزمایش وزن و طول نهایی، میانگین رشد روزانه و کارآیی تبدیل اختلاف معنی داری را در مقایسه با گروه شاهد نشان دادند (P>0.05). اختلاف در نرخ رشد ویژه، ضریب رشد حرارتی و کارایی ابقا انرژی در مقایسه با گروه شاهد مشاهده نگردید (P<0.05). در حالی که پروتئین خام (19.71 درصد) و چربی خام (7.44 درصد) در تیمار M3 در مقایسه با گروه شاهد (پروتئین خام 18.53 درصد و چربی خام 7.17 درصد) افزایش معنی داری داشت (P>0.05). نتایج نشان داد که سطوح مختلف پروبیوتیک مولتی بهسیل در پرورش ماهیان قزل آلای جوان تاثیرات متفاتی را بر عملکرد رشد و تغذیه در این ماهی داشت.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.